My back is Argus-eyed. I live in danger.

False shadows turn to track me as I pass

and, wearing beards, disguised as secret agents,

creep in to blot the freshly written page

and read the blotter in the looking glass.

And in the dark, under my bedroom window,

until, with a chill whirr and shiver, day

presses its starter, warily they linger

or silently approach the door and ring

the bell of memory and run away.

Nabokov

Twee jaar later werd Guillaume de Montségur veroordeeld door het Hof van Beroep tot vijf maand gevangenis met uitstel wegens het kwaadwillig indienen van lasterlijke aangiftes bij de overheid en het Vertrouwenscentrum tegen de buurman die hij had gestoord terwijl hij praktijkles seksuele opvoeding (of was het biologie?) gaf aan zijn negenjarige dochter.

Niettegenstaande bekentenissen van de feiten door de klager, liggen volgens het arrest onbeantwoorde homofiele gevoelens van de beklaagde jegens de benadeelde aan de basis van het gepleegde misdrijf. De interpretatie die werd gegeven aan de toegegeven wandaden van de buurman, staat hoog gekwalificeerd op de lijst van onsterfelijke maar tragische Belgenmoppen. 

Op de vraag van de substituut van het jeugdparket voor verder onderzoek in het zonderlinge gezin met het Thaise adoptiekind, waar volgens de verklaringen van Guillaume de Montségur die man kind aan huis was, is geen gevolg gegeven door de politie. 

Straks rij ik met Rocinante naar het land waar ridder Don Quichote zich de geschiedenis in vocht om in zijn voetsporen te bezinnen over vrouwen, kinderen, liefde, seks, overspel, jaloezie, alcohol, huwelijksperikelen, haat, wraak, verontwaardiging, midlife- en andere crises, hormonen, waanzin, misbruik, gelijk hebben en krijgen, recht, onrecht, gevaar, middelpuntvlietende kracht, zwaartekracht, existentialisme in de praktijk, buren, instellingen, werk, geld, schulden, boete, leven en dood.

Na de eindejaarsfeesten die ik in mijn gezin doorbracht, ben ik tegen het advies in van twee psychiaters en onder sterk voorbehoud van mijn advocaat terug bij de kinderen ingetrokken.

Bij mijn domiciliëring in de gemeente werd ik prompt door de lokale politie uitgenodigd voor een routine verhoor.

E-mail van Mabel op het werk. 

Aan: Guillaume de Montségur
 

Dag Bol,

Het is ongelooflijk pijnlijk te moeten vernemen van anderen wat je doet. Je domicilie is daar nu, je werkt daar voor een immobiliënkantoor enz...
Wat ben ik nog ? Niets ? !
Waarom kan je mij dat niet zeggen ? Waarom praat je niet meer tegen mij ?
Dat zijn toch heel belangrijke dingen die ons beide aangaan ? Wat ben ik nog voor je ? Minder dan niets ? !
Het is weer zondag, een triestige dag en ik ben depressief door dit alles. Je hebt precies gezworen een jaar geleden om mij heel erg pijn te doen en dat lukt je. Besef je dat niet ?
Ben je nog van plan om af te komen ? De post stapelt zich op en er zijn aangetekende brieven in het postkantoor. Als je komt mag je hier slapen, dit is je thuis, je hoeft niet op hotel. Ik wil je eens vasthouden, je geur opsnuiven, met je praten, dat is alles. Voor de rest doe ik niets, zal ik niets ondernemen, dat beloof ik. Ik wil weten hoe het verder moet met ons.

Esclarmonde heeft ook haar papa nodig. Hoe langer je weg blijft hoe moeilijker die relatie met haar zal worden, ze is kompleet van je aan het vervreemden. Zij zal nooit naar je toe willen komen met de vakanties. Je kan haar tot zoiets niet dwingen.

Ik voel me zo eenzaam en heb maar één wens, dat het weer goed komt tussen ons, maar daar moet aan gewerkt worden. Wat zijn je plannen ? Wanneer gaan we eens praten over ons  leven? Ik zit met een heleboel vragen en het is onmenselijk zoals jij mij behandeld.
Ik wil samen met je ergens anders wonen, niet te ver van hier om de kinderen niet uit hun sociaal leven te halen en om niet alles achter hoeven te laten waar ik aan gehecht ben. Waar ben jij aan gehecht ? Je kinderen toch ? Hoe kan je nu toch zo ver van hen zijn en ze zo weinig zien ? Dat begrijp ik niet.

Geef antwoord AUB en praat met mij in levende lijve en zeg me hoe het verder moet, die onzekerheid is verschrikkelijk.
Wees eens vriendelijk en toon je zachte kant, want die heb je.

Ik dacht dat mijn liefde voor je voorbij was deze zomer, maar nu weet ik dat het niet zo is. Ik geef nog ontzettend veel om je en wil nog altijd verder met je, hoe eigenaardig dat het ook mag klinken. Ik wil me wel niet meer plooien naar al je grillen, we zijn met 2 en we moeten samen hier uit zien te komen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, dat besef ik, maar ik weet nu wat ik waard ben en wat ik wil. Ik ben zelfstandiger dan ooit en zal geen dingen meer doen waar ik niet achter sta en mezelf wegcijferen.
Kus

Mabel.

Na deze voorvallen heb ik mij uitgeschreven bij de dienst bevolking van de gemeente, mijn advocaat opdracht gegeven om de scheiding in goede banen te leiden en ben terug zuidwaarts vertrokken.

Bij mijn aankomst meldde ik mij officieel aan als resident in Domaine Saint Pierre de L'Orbiel te 11620 Villemoustaussou.

Ik vond werk als commercieel agent in een immobiliënkantoor in Carcassonne. Samen met de Canadese zaakvoerdster bezocht ik kastelen en wijndomeinen in de streek om ze te koop te stellen. In het week-end volgde ik een opleiding vastgoedmakelaar in Narbonne wat me op termijn meer mogelijkheden in de sector zou kunnen bieden.

De verstandhouding met Anne werd stroef en zij bleef weg, terwijl het sms-verkeer met Catherine intensifieerde.

Enkel via telefonische contacten met mijn oudste dochter Geertruidis had ik nog wat voeling met mijn gezin. Ik hield haar op de hoogte van mijn nieuw leven en had haar gevraagd te bemiddelen om tijdens de komende kerstvakantie met haar broers en zusje per vliegtuig over te kunnen komen.

Wanneer ik ‘s avonds op de hotelkamer mijn laptop uit de draagtas neem, glijdt de batterij uit de bodem van het toestel. De onderkant van de IBM Thinkpad vertoont tekenen van een ruwe behandeling en eens aangesloten op het electriciteitsnet weigert het ding op te starten. Daags ervoor werkte het nog perfect.

Bij een ontmoeting 's anderdaags wordt Esclarmonde die ik een maand niet had gezien, na twee minuten ruw van mijn schoot afgetrokken en meegesleurd door Mabel wegens een discussie over de telefoonfactuur, de vernielde laptop en de zoek geraakte derde sleutel van de moto die in de lade van mijn bureau lag.

Later op de dag krijg ik met een paar uur interval twee telefoons van Mabel die ik niet opneem. Nadien is er een oproep van de voice-mail.

Het bandje van de operator laat me met een vrolijk kakelende vrouwenstem verstaan dat er een nieuw bericht is toegekomen.

Ik hoor de stem van Mabel, eerst vaag en gedempt, later duidelijker en meer gedefinieerd met storingen maar sommige zinsneden zijn heel goed verstaanbaar. Ze heeft een gesprek met een man en een vrouw die ik niet kan thuiswijzen. Op de achtergrond zijn joelende kinderen te horen en er rijdt nu en dan een auto voorbij. Ze praat enthousiast en uitgelaten alsof ze over een blijde gebeurtenis spreekt, haar zinnen worden meestal gevolgd door een ironisch lachje als om het gekke van de gedachten van de geciteerde personen weer te geven .

- Hebt gij uw vrouw al geslagen... antidepressiva... Neen, ... diene psychiater.....

- Hij is kwaad op mij, hij neemt de telefoon niet meer op als ik bel, hij wil me niet meer horen zeker... 

Ineens wordt ze zeer serieus:

- Die blik in zijn ogen was een...weet je...een bànge blik.. 

Dan weer vlotter, gelardeerd met een lach van blijdschap:

- ....en iedereen zei goe,  nu zal er eindelijk eens wa gebeuren...

Lager in toon en stiller alsof ze die mensen iets in vertrouwen wil meedelen:

- Mijn schoonzus zei dat diene psychiater niet bekwaam is, hij moet gewoon drie maand slapen, dan is hij genezen....

Nu op een geforceerde hoge toon, als om het potsierlijke van dit betoog te onderlijnen: 

- Hij zegt dat er nog een reserve sleutel was van de moto in zijn bureau ... ik wéét van nikske, ik heb die sleutel nooit gezién...En diene laptop, gij hebt die stuk gemaakt, zegt hij. Waarom zou ik zoiets doen, ik kén daar zelfs nikske van...

Dan weer stiller, eerder zakelijk geformuleerd en afsluitend:

- Hij heeft beloofd in behandeling te gaan als hij terug komt. ..... Hij beseft dat soms wel....

De verbinding wordt verbroken na 3: 26 minuten.

Op een ogenblik stelt de psychiater die nu een grote frons op zijn voorhoofd heeft:

- Mais il a vu un pédiatre. ( Maar hij heeft een kinderarts gezien)

Weer is er een lang gebeuzel door de hoorn, waarbij hij nog steeds knikt, maar zijn houding is nu gewijzigd. Het  ‘je vois'  klinkt nu automatisch, bijna ongeduldig, alsof hij nu genoeg weet en het gesprek wil beëindigen. Terwijl hij me nu strak en open in de ogen kijkt begint hij de geplogenheden om afscheid te nemen van zijn collega. Het geleuter aan de andere kant gaat nog door totdat de hoorn op de haak ligt.

Ik voel dat ze verstrikt zijn in hun leugens.

De psychiater lijkt opgelucht, blijft eventjes in gedachten verzonken terwijl hij terug zijn sikje onophoudelijk door zijn vingers laat glijden. Hij richt zich nu eerder amicaal tot mij:

- Vous connaissez ce docteur Ignace Westvlam? ( U kent die doctor Ignace Westvlam?)

- J'ai vu que ce nom figure sur les papiers de ce centre, mais je ne l'ai jamais vu. ( Ik heb gezien dat  hij op de papieren staat van dat centrum, maar ik heb hem nooit ontmoet.)

- Il dit que vous avez des visions et hallucinations.  Il paraît que vous surchargez leur service avec des histoires de pédophilie et d'abus sexuel qui n'ont pas de fond et pour lesquelles il n'y a jamais eu des suites judiciaires. (Hij zegt dat u waanvoorstellingen en hallucinaties hebt. Naar het schijnt overbelast u hun diensten met verhalen over pedofilie en misbruik zonder basis en die nooit een gerechtelijk gevolg hebben.) Ils ont essayé de vous convaincre pour se faire soigner paraît-il et ils ont peur que vous ayez des tentations de suicide parce qu'on ne vous croit pas.  (Ze hebben geprobeerd u te overtuigen om zich te laten verzorgen naar het schijnt en ze hebben nu schrik dat u zelfmoordplannen zou hebben omdat men u niet gelooft)

- Je n'ai pas été là de ma propre initiative pour ma fille, un pédiatre m'a conseillé d'y aller.

(Ik ben daar niet op eigen houtje geweest, een kinderarts heeft mij aangeraden daar naar toe te gaan.)

Hij knikt alsof hij het verhaal kent.

- Mais vous l'avez ce papier? (Maar hebt u dat papier?)

- C'est dans ma veste.( Het zit in mijn jas.) Ik maak aanstalten om het uit mijn zak te halen

- Ca va, laissez. ( Het is goed, laat maar.)

Hij neemt kordaat een bedrukt papier waarop hij snel een paar regels invult. Wat hij schrijft weet ik niet, maar de draagwijdte van die woorden zullen me pas veel later duidelijk worden. 

Als conclusie spreekt hij de woorden die tot het eind van mijn dagen zullen nazinderen.

- Ceci n'est plus un centre de confiance. ( Dit is geen Vertrouwenscentrum meer.) Chaque fois que vous revenez au pays, contactez-moi  et faites attention, même à l'étranger vous n'êtes pas en sécurité. Allez voir un deuxième psychiatre pour vous protéger là où vous êtes pour être plus sûre, ils pourraient refaire leur coup. (Iedere keer als u terug in het land komt, laat het me weten. Maar kijk uit, zelfs in het buitenland bent u niet veilig, consulteer een tweede psychiater waar u verblijft om u te beschermen, dan bent u zekerder, ze zouden kunnen opnieuw proberen)

Hij besluit met het advies: Il faut prendre un avocat et vous laissez votre femme tranquille. (U moet een advocaat nemen en laat uw vrouw gerust.)

Wij verlaten het kantoor, stappen de donkere gang door tot aan het politiebusje. De psychiater overhandigt de agenten het papier dat hij invulde en geeft me een knipoog wanneer ik hem de hand druk als afscheid.

Op de terugrit is het stil, ik geniet van mijn overwinning. Thuisgekomen zegt de breed uitgevallen agente:

- Mijnheer de Montségur, u beseft toch wat u uw vrouw aandoet?

- Kijk wat ik doe: ik omhels Mabel die begint te wenen.

Met de moto heb ik twee dagen lang mist, ijzel, sneeuw en een zondvloed getrotseerd om dan achter in een busje gezeten twee wereldvreemde snotneuzen de weg te moeten wijzen naar een kliniek om daar te horen dat er een snuiter die zich geneesheer noemt van aan zijn bureau verklaart dat ik waanzinnig ben en zelfmoordneigingen heb zonder dat hij mij ooit gezien, laat staan onderzocht heeft.  

Hij moet zich wel god de vader wanen die hufter, want hij kan van op duizend kilometer afstand diagnosticeren dat ik graag op de rug en met de voeten vooruit bij een lijkbidder afgeleverd wil worden.

Die stuntel aan de andere kant van de lijn zit zich nu waarschijnlijk ook uit te sloven met deontologisch verpakte nonsens om te laten uitschijnen hoe ze met deze ingreep mij enkel willen beschermen tegen mezelf uit oprechte bezorgdheid.

Die gedachten doen mij bijna de muren opkruipen van razernij en verontwaardiging.

Ik wil de hoorn uit de handen van de zielenknijper rukken en schreeuwen dat ze ginder een bende gediplomeerde, subsidieerde schurken zijn, dat ik er zal voor zorgen dat hun barak gesloten wordt, dat ik er nooit een poot had moeten binnenzetten, nu niet en vroeger ook niet, dat hun aanwezigheid enkel noodzakelijk is om die ziekenfabriek waarin ze huizen te bevolken en dat ze alleen maar goed zijn om pot te verteren op  kap van de gemeenschap die ze verondersteld zijn te dienen.

Hun geautoriseerd handelsmerk van doctor en Vertrouwenscentrum fungeert hier als dekmantel om een dergelijke schurkerij in een ongehoorde hypocrisie en dus gemoedsrust te kunnen organiseren. In een gewone schurkenstaat zou  men zelfs dit complot niet kunnen verzinnen, want daar heeft men die maskerade niet.

In het belang van de openbare orde is het blijkbaar ook voorzien door de wetgevers van dit land om in alle discretie, met een paar wettige of onwettige maatregelen en wetenschappelijk ingeklede smoezen mensen uit de maatschappij te kunnen lichten en monddood te maken.

Vroeger had men brandstapels om gedachten te vernietigen, nu is er ter observatieneming.

Ik zal mij inspannen om deze natie met stip te laten opnemen op de lijst van schurkenstaten bij Amnestie International of Human Rights Watch.

Ik realiseer me dat de uitnodiging om naar de notaris te gaan een voorwendsel was bedoeld om mij naar hier te lokken voor die collocatie. Er was geen afspraak, ze kon die peuters niet alleen laten en er zou ook niemand komen om haar te vervangen. Daarom was ze vriendelijk vorige week aan de telefoon. Het sms'sje van gisteren was om zich ervan te vergewissen dat ik wel degelijk in haar val trapte. Ik ben kwaad op mezelf voor zoveel goedgelovigheid die me als een onnozel wicht heeft doen ageren. Ze leek helemaal niet verwonderd en ze gaf geen reactie toen die flikken binnenkwamen, ze verwachtte hen.

Ze liet die aanklacht wegens laster en eerroof zien om zich te verantwoorden voor deze schurkenstreek waaraan ze moest meewerken. Ze heeft die klacht waarschijnlijk neergelegd op instigatie van het Vertrouwenscentrum en vandaar komt ook het gerechtelijke taaltje dat ze te pas en onpas gebruikt. Dat moest dienen als moreel alibi, want dat heeft hier blijkbaar niets mee te maken. Daarom ook begon ze terug over die truttige psychologe bij wie ik een zogenaamde behandeling ben gestopt. Het zal ook door die vertrouwensjokers zijn dat ze daarover van gedacht is veranderd. Mijn vermoeden was wel degelijk juist:  dat mens moest mij op andere gedachten brengen in dienst van de goegemeeente die liever de potjes van hun prominenten gedekt hielden. Daarna is ze aangesteld als dorpspsychologe, als beloning voor haar perfide taak waarschijnlijk. Dat ze niet is geslaagd in haar opdracht was blijkbaar geen belemmering, het zal een eenvoudige mondelinge middelenverbintenis geweest zijn. Ik heb toen nog de federatie van psychologen gecontacteerd om klacht in te dienen, maar heb het uiteindelijk achterwege gelaten omdat ze mijn energie en aandacht niet waard is. Ik hoop dat ze veel mensen in het dorp kan helpen voor de gek houden. Daar haalt dat schorremorrie van het Vertrouwenscentrum hun stelling van manifeste onwil om mij te laten behandelen. Natuurlijk ook het hoofdschudden van dat nagelbijtend miezerig mannetje dat zich als sociaal assistent perfect gemachtigd voelde om een diagnose te stellen van waanzin en met een simpele hoofdbeweging duidelijk maakt dat die persoon zich maar stante pede moet laten opnemen. Romeinse keizers waren explicieter in de signalen die ze uitzonden over het lot dat ze hun sujetten toedichtten. Die beschuldiging van waanzin is er omdat ze stellen dat ik mijn aangiftes uit mijn duim heb gezogen, terwijl ik het advies van de kinderarts heb gevolgd voor mijn kind waarover een geschreven getuigenis bestaat. Nu begrijp ik waarom men tot tweemaal toe mijn loods heeft doorzocht. Ze wilden dat ik dat attest hier niet zou kunnen voorleggen omdat zij een andere versie hebben bekokstoofd.  Vandaar ook dat ze die kinderarts negeerden. Maar dat die professionele huiszoekers nog een exemplaar hebben achtergelaten was niet voorzien. Dat attest spreekt me ten dele vrij van hun beschuldiging gezien het een bewijs is dat mijn stappen niet het gevolg is van mijn inzichten en dus volgens hen van waanzin,  maar wel de resultante van medische vaststellingen gedaan door een onbevooroordeelde kinderarts. Indien mijn vermoedens over misbruik nu terecht zijn is het moeilijk vol te houden dat het de vorige keer pure fantasie was.

Deze coup is beraamd nadat ik in het Vertrouwenscentrum ben geweest voor Esclarmonde. De rancune droop van het gezicht van die gnoom af. Toen zal hij waarschijnlijk de substituut bij het parket gecontacteerd hebben die mij nu heeft laten oppakken. Zij heeft zich ook bezig gehouden met het vorige dossier dat ik aan het gerecht heb gemeld op hun advies. Dit was nu een perfecte gelegenheid om van die vervelende klokkenluider af te raken door er een waanzinnige van te maken. Een paar dagen daarna zijn ze voor het eerst in mijn loods komen snuffelen. Ik ben toen nog zo dom geweest om er de lokale politie van op de hoogte te brengen. Ze hadden geen tijd om het PV op te stellen, want die klunzen waren nog de overuren aan het recupereren die ze hadden gepresteerd met hun illegale huiszoeking.

De lokale politie heeft waarschijnlijk deze zaak ook als prioriteit en daarom waren ze zo happig om mij uit te wijzen in afwachting van een definitieve regeling.

Deze wandaad, georganiseerd door de verenigde instanties van dit apenland, waarbij alle ethische regels van onze samenleving worden overtreden, kan enkel door sujetten worden bedacht die in een door en door corrupte omgeving evolueren waar het een vaste regel is dat macht er enkel is om misbruikt te worden. Dergelijke officiële ploerterij beraamt men alleen wanneer er hogere belangen in gevaar zijn en wanneer men zeker is van zijn stuk. De bedoeling moet zijn dat ik dit nooit zou kunnen navertellen, dus ze houden nog wat achter hand vermoed ik. Indien ze me nu vasthouden zou ik niet graag afhankelijk zijn voor mijn invrijheidstelling van de beslissing van een ander niet onbesproken instituut dat misschien ook al op de hoogte is gebracht van het geval de Montségur. Zelfs advocaten hebben er belang bij de gecolloqueerde medeburgers zolang mogelijk vast te houden eens hij wettelijk van zijn verstandelijke en andere vermogens is ontnomen. Ze kruipen doorgaans voor een vrederechter om het uitermate lucratief jobje van bewindvoerder te kunnen bemachtigen en daarbij de bezittingen te beheren van die sukkels. 

Plots onderbreekt de psychiater mijn gedachtenstroom door de hoorn van de telefoon te nemen.

- Je vais leur téléphoner. ( Ik zal hen bellen) .

Hij draait het nummer dat op het papier staat en vraagt naar le docteur Westvlam.

Het duurt een paar tellen vooraleer de standaardiste hem doorverbindt. Mijn hart gaat te keer als nooit tevoren, het ogenblik van de waarheid nadert, hij zal binnen enkele minuten zijn verdict vellen. De doctor heeft zich amper voorgesteld aan de persoon die aan het toestel komt of er volgt een voor mij hoorbare maar onverstaanbare ononderbroken beuzelarij van iemand met een nasale stem. Hij produceert lange slepende klanken met veel lange euh's ertussen, als om te beletten dat de gesprekspartner hem zou onderbreken. De zeer frequent terugkomende uitdrukking ‘comment dirais-jeuh?' (hoe zal ik het zeggeun?) uitgesproken met een zware rollende r, kan ik wel duidelijk onderscheiden in de eentonige klankenstroom. Het is duidelijk iemand die zichzelf graag hoort en zich belangrijk vindt, maar woorden te kort komt om zijn verhaal in te kleden. Terwijl de psychiater luistert spreekt zijn ernstige gezicht duidelijke taal. Zijn blik is nu star, zijn mond gaat lichtjes open, hij bekijkt me een fractie van een seconde steels, voelt zich betrapt, richt zijn ogen nu op het papier en begint nota's te nemen als om zijn misstapje te compenseren. Ik voel wat er gezegd wordt, mijn bloed begint te koken, ik stik, sta recht, trek mijn jas uit en gooi hem op bed. Ik loop rond in het kleine kamertje, sla mijn handen in de lucht, vloek. Dit lijkt verkeerd te gaan. Angst mobiliseert alle neuronen onder mijn schedeldak wat mij een reeks nieuwe heldere inzichten oplevert. Ineens komen alle reacties van Mabel mij terug voor de geest met de precieze situering in zijn context en zie de oorzakelijke verbanden met andere feiten, gedragingen, uitlatingen en omstandigheden.

De psychiater zucht eens diep en streelt vervolgens lang zijn baard  tussen wijsvinger en duim, elleboog op de tafel, in gedachten verzonken met zijn ogen gericht op een punt op de muur schuin achter mij.

Alsof hij zich verplicht voelt het woord te nemen laat hij een mijmerend ‘Je vois' horen. Die woorden geven niet de werkelijkheid weer, want zijn houding geeft aan dat hij het niet ziet. Ik hoop een determinerend signaal te vinden in zijn lichaamstaal dat mij aangeeft welke kant het uitgaat, maar hij straalt enkel een grote vertwijfeling uit.

Ik hou mijn adem in, mijn hart bonkt in mijn keel en wacht ongeduldig op wat er nu staat te gebeuren. Gelooft hij hen, gelooft hij mij? Ik heb er nog nooit een halve seconde aan gedacht uit dit leven te stappen, dat zal hij ondertussen misschien wel al gemerkt hebben. Ik heb er geen idee van hoe iemand zich gedraagt vooraleer hij zijn bestaan vrijwillig beëindigt, maar ik veronderstel dat die man geen grapjes maakt over de fysieke gelijkenis tussen een goedmoedige bewakingsagent en een sportieve psychiater. Ik overloop ook snel de gestelde vragen en mijn antwoorden. Indien ik Mabel één mep had verkocht op die 25 jaar samenzijn, dan had ik het wat moeilijker gehad om categoriek 'nee nooit' te antwoorden op de vraag of ik mijn vrouw en kinderen sla. Dat de onkunde van mijn vroegere huisdokter mij nu misschien fataal zou zijn geworden indien ik haar raad had opgevolgd, is dan weer een bevestiging van het feit dat mijn gevoel juist was. Ik had geen zin in medicatie, heb haar toen laten verstaan dat ik sceptisch ben voor chemische modificatie van natuurlijke lichaamsprocessen en nu weet ik waarom. Indien het nemen van antidepressiva een obligate passage is op weg naar de zelfgekozen definitieve verlossing van het aards lijden, dan is het een geruststellende gedachte dat ik daar nog lang niet aan toe ben.  En de stelling over mijn waanzin volgens die Vertrouwensrakkers zal wel te maken hebben met het feit dat ze hun kar gekeerd hebben in verband met mijn vorige aangifte. Het verleden moet gewist worden en de getuigen geëlimineerd om de werkelijkheid te conformeren aan het beeld dat de instellingen willen ophangen van onze samenleving in het algemeen en zeker op het gebied van deze sulfureuse materie die de politiediensten van deze staat tot op het einde van de geschiedenis in discrediet heeft gebracht bij de wereldbevolking. Ik kan mij levendig inbeelden dat indien het gerecht verder zou zijn gegaan om de waarachtigheid van mijn verklaringen over mijn waarnemingen te onderzoeken, en er op die manier dan ook ruchtbaarheid aan hebben gegeven, het zeer verstorend zou werken op de rust die sedert een paar jaar terug in het land heerst op dat vlak. Rust is belangrijker dan gerechtigheid of misdaadbestrijding voor de ordediensten. Hoe heb ik dat ooit anders kunnen zien?

(Dit gesprek verloopt volledig in het Frans. De vertaling wordt cursief weergegeven tussen haakjes)

- Vous voulez me suivre? (Wil u mij volgen?) Vraagt hij me minzaam bijna onhoorbaar stil.  Ik wil hem graag volgen omdat hij me een antwoord zal geven op mijn vragen.

- Je croyais que vous étiez du service de sécurité (Ik dacht dat U van de bewakingsdienst was). Zonder verpinken laat hij me verstaan dat men hem dat al meermaals heeft gezegd. Wij stappen een slecht verlichte gang door tot aan een deur die hij uit het slot draait met één van de vele sleutels die hij aan een tros heeft hangen. Hij laat me binnen en sluit de deur terug achter zich. Wij bevinden ons nu in een klein lokaaltje waarin centraal een grijsgroen bureautje staat met aan weerzijden een stoel, rechts tegen de muur een onopgemaakt bed en tegen de achterwand een metalen kast. Er zijn geen ramen in de ruimte en het is er smoorheet. Wij gaan zitten, hij begint de papieren te lezen die hij van de agenten heeft ontvangen. Hij fronst zijn voorhoofd en wrijft lang met duim en vingers van één hand met een repetitieve beweging over de beide wenkbrouwen.

- C'est quoi ça? (Wat is dit?)

Ik herken een zwart-wit versie van het logo van het Vertrouwenscentrum op één van de brieven.

- Vous voulez que je vous traduise? ( Wil u dat ik vertaal?)

Hij schuift de papieren naar me door. Het eerste is een fax van het Vertrouwenscentrum gericht aan de procureur des Konings waarin ze stellen dat ik tekenen vertoon van waanzin, zelfmoordneigingen heb en wegens een manifeste onwil om mij te laten behandelen vragen ze om een procedure aan te gaan voor een gedwongen observatieneming. De brief is ondertekend door doctor Ignace Westvlam. Het tweede document is een scheef gescande fax door een mij bekende substituut bij het parket verstuurd naar de lokale politie om mij dringend (tweemaal met stift onderstreept) naar de psychiatrische urgentiedienst te brengen van de kliniek St Lipsius. Er staan een vijftal refertes in de hoofding en onderaan, waarvan één met de hand ingevuld.

Ik vertaal de tekst.

- Vous connaissez ce Centre de Confiance?( Kent U dit Vertrouwenscentrum?)

- J'ai été là ce matin pour avoir des nouvelles de ma famille. Je suis en état de divorce, et à un moment donné, ma fille de six ans avait un comportement bizarre, j'ai été voir un pédiatre qui, après l'avoir examiné, m'a conseillé d'aller voir ce centre de confiance.

(Ik ben er geweest deze morgen om nieuws te hebben over mijn gezin, ik ben namelijk in een echtscheiding verwikkeld. Op een gegeven ogenblik deed mijn dochter van zes jaar raar en ik ben er toen mee naar een pediater gegaan. Die heeft nadat ze haar heeft onderzocht mij doorgestuurd naar dat centrum.)

- Vous avez vu qui là? ( Wie hebt u daar gezien?)

- J'ai vu un asistent social. ( Ik heb daar een sociaal assistent gezien).

Op  een formele toon vraagt hij me:

- Vous avez déjà battu votre femme ou enfants? ( Hebt  u al uw vrouw of kinderen geslaan?)

- Jamais (Nooit).

- Vous prenez des antidepresseurs ? ( neemt u antidepressiva?)

- Il y a quatre ans j'ai pris une demi pilule de Trazolan qui m'avait été préscrit par un médecin. J'en étais déjà malade et j'avais une... toute la nuit, waarbij ik naar beneden wijs. Hij knikt begrijpend. Après je n'ai plus jamais touché à une pilule et je n'ai plus été chez ce médecin non plus.

( Vier jaar geleden heb ik een halve pil Trazolan genomen die was voorgeschreven door een geneesheer, maar ik was er al ziek van en ik had een...Nadien heb ik nooit meer een pil aangeraakt,  ik ben ook niet meer naar die doctor geweest.)

Hij lacht eventjes.

- J'ai pris Sedatif PC pendant quelques semaines il n'y a pas longtemps. ( Ik heb Sedatif PC genomen gedurende een paar weken nog niet zo lang geleden).

Hij knikt relativerend.

Est-ce que vous prenez des somnifères? (Neemt u slaapmiddelen?)

-Non, jamais. ( nee  nooit)

Ik stap gedwee achter in de politiecombi, maar om toch niet te volgzaam te lijken ga ik nonchalant dwars en breeduit zitten met een elleboog losjes over de rugleuning en mijn vuile laarzen op de bank. De realiteit is echter anders, mijn mond is droog, mijn tong kleeft aan mijn verhemelte en mijn handen beven. Dit is een pure deportatie zoals het in een degelijke totalitaire schurkenstaat gebeurt. Zonder opgave van reden of inbeschuldigingstelling oordeelt een onbekende machthebber in alle discretie over een individu en de zichtbare uitvoerders verschuilen zich achter een bevel van hogerhand om geen uitleg hoeven te geven. Ze hadden me gezegd dat ze me terug gingen brengen, maar ze kunnen mij evengoed in een beestenwagon duwen straks die oostwaarts rijdt of zonder veel omhaal de gevangenis in draaien. Is dit een routinecontrole, wordt elke burger zo maar eventjes meegenomen in dit land op bevel van de procureur? Trouwens,  hoe wisten zij dat ik hier was, ik heb geen enkele grenscontrole gehad.

Daar gaan we weer denk ik, maar omdat ze nu maar met zijn twee zijn lijkt het me eenvoudig om ze de deur uit te werken. Mijn domicilie is nog altijd hier gevestigd, ik ben niet van plan om mij zomaar weer te laten uitwijzen.

- Mijnheer de Montségur, wij nemen u mee. Hiermee opent de breed uitgevallen vrouwelijke agente verrassend de vijandelijkheden. Haar zangerig accent van het oosten van het land, de hoge spreektoon en de klemtonen die ze legt op elk van de vier laatste woorden stralen geen enkele autoriteit uit en zijn enigszins lachwekkend, maar de inhoud van het edict is overduidelijk. Ze nemen mij mee, ik moet niet meer ageren, ze vragen zelfs niet of ik wil meekomen. Dit is een andere aanpak dan ik verwachtte en brengt me uit evenwicht. Ik realiseer me dat ik weer geen afdoende argumenten heb om repliek te geven op dit rake openingssalvo. Ik weet niets beter te verzinnen dan mij te verdedigen zoals ik had moeten doen in de vorige verloren verbale schermutselingen met deze handlangers van de lokale openbare orde.

- Niets van, ik woon hier.

- Bevel van hogerhand.

- Kan me niet schelen, ik blijf.

- Wij hebben opdracht gekregen van de procureur om u mee te nemen.

- Hebt u daar papier van?

- Ja.

- Mag ik dat zien?

- Later.

- Waar naar toe?

- Dat zal u wel zien.

- Ik mag toch weten waar u met mij naar toe wil?

- Naar Brasselt.

- Om wat te doen.

- Dat zal u allemaal op tijd en stond vernemen.

- Hoe wist u dat ik hier was.

- Wij hadden uw adres.

- Ik moet zo meteen met mijn vrouw naar de notaris, ik heb hiervoor 1000 km afgelegd en jullie zullen me dat niet beletten.

- Mijnheer de Montségur u moet nu meekomen, wij brengen u terug.

Dit is weer een even nutteloze conversatie zoals de vorige die ik had met die sujetten. Toen hadden ze geen poot om op te staan om hun ordonnantie uit te vaardigen, nu zijn ze beter gewapend blijkbaar. Die kwasten lijken allemaal geprogrammeerde automaten, redeneren tegen dat tuig is even idioot als proberen koffie te malen in een betonmolen. In wanhoop sla ik mijn ogen ten hemel in een poging om daar hulp te vragen. Is dat uitvaagsel nu nog niet gekalmeerd, is mijn aanwezigheid dermate bedreigend voor de openbare orde en ben ik zo gevaarlijk voor het functioneren van dit apenland dat ze me meteen weer moeten oppakken? Ik voel dat dit gedegen mis is, maar denk dat ik dit moet doorstaan in het belang van de kinderen en gehoorzaam nog maar eens aan een bevel dat mij absurd en zeker niet rechtmatig lijkt.

Mabel bekijkt de scene zwijgend en passief, staand tegen het aanrecht de armen voor zich gekruisd. De kleine kostgangers geven geen kik meer. Met een gebaar dat mijn onmacht weergeeft groet ik Mabel, neem mijn jas en ga met de agenten de deur uit.

Wanneer ik de moto zie staan op de oprit, denk ik er eventjes aan om de laptop uit de koffer te halen, maar laat het achterwege. Het lijkt er niet op dat Mabel nu slinkse streken zal uithalen, ze speelde open kaart en was vriendelijk en aangenaam. Trouwens alles is op slot, ze kan er niet in.

Mabel is aan de telefoon wanneer ik in mijn huis binnenkom. Ze steekt een vinger in de lucht als groet en gaat naar de hall met de handset.

- Hij komt net binnen....hoor ik haar nog zeggen vooraleer ze de deur achter zich dicht trekt .  

De living lijkt door de veelkleurige blokken en andere plastic speelgoed die over de hele vloer verspreid liggen nog altijd op een slagveld waar een verbeten oorlog wordt uitgevochten. Op de grond zitten drie peuters me in een bevroren houding, schaapachtig aan te kijken terwijl twee baby's in relaxzeteltjes zeurend liggen te zabberen op een tutter. In mijn herinnering was deze rotzooi niet meer prominent aanwezig en daarom overvalt het me nu des te meer.

Wanneer Mabel terug binnen komt lacht ze wat verlegen:  

- Dag Guy. Ze aarzelt om tot bij mij te komen, maar gezien ik geen aanstalten maak tot toenadering, kiest ze ook voor afstand.

Ze heeft een nieuwe jeans en een wit spannend t-shirt aan wat haar figuur, dat nu terug wat volume heeft, goed tot zijn recht doen komen. Haar gezicht is bleek en fel getrokken waardoor ze veel ouder lijkt. Het valt me ook op dat haar ogen die vroeger rond waren, nu eerder amandelvormig zijn met de uiteinden schuin naar boven gericht, wat haar een uitdrukking geeft die ik niet meteen kan thuis wijzen.

- Dat was het Vertrouwenscentrum, zegt ze met een onzeker lachje.

- Dag Mabel, je ziet er goed uit.

- Het kantoor van de notaris had net gebeld, de afspraak is een uurtje uitgesteld, wij moeten er pas om 12 uur zijn.

Ik maak een kop Nespresso klaar zoals ik honderd keer eerder heb gemaakt.

- Heb je nog kontakt met C ?

- Ik heb onlangs een sms bericht ontvangen van haar.

Ze kijkt verwonderd. Het gevoel overvalt me dat ik het beter niet had gezegd.

- Kan je 500 € alimentatie op mijn rekening storten vandaag?  Mijn geld is op en de telefoon staat op minimum dienst.

- Wij moeten straks samen naar de bank gaan om ook nog een paar andere zaken te regelen.

- Ik stop er mee op het einde van de maand, terwijl ze naar de peuters knikt.

- Tiens? Ik speel een overdreven verwondering waaruit duidelijk moet blijken dat ze dit besluit al veel eerder had moeten nemen.

- Ik ben het beu, ik wil buiten deze muren treden. Ik heb gesolliciteerd in een immobiliën agentschap voor een job als kantoorverantwoordelijke.

- Kan jij straks die boel alleen laten om naar de notaris te gaan?

- Er komt iemand mij vervangen, antwoordt ze pas na een kleine pauze.

Ze begint opgewekt te praten over de kinderen. Volgens haar is het nu rustig in het gezin en vindt iedereen goed zijn draai zonder mij. Esclarmonde kan al een paar woordjes lezen, Leonardo gaat graag naar zijn nieuwe school en de twee oudsten hebben tijdens de maand september een vakantiejob gedaan.

Er valt een stilte waarbij het gejammer en gezeur van de kleine dagjesklanten terug op de voorgrond komt.

Ineens begint ze over iets dat al drie jaar achter ons ligt.

- Die therapeute bij wie je bent geweest toen je vader is gestorven is een goede psychologe, je had daar moeten blijven naartoe gaan.

Ik reageer niet. Het is eigenaardig dat ze dat zegt; daar hadden wij vroeger nooit een discussie over gehad. Ze vond dat toen ook een akelig mens, niet in het minst omdat die zelf verwikkeld was in een spraakmakende vechtscheiding en daardoor ongeschikt werd geacht om iemand advies te geven. Nu lijkt ze veranderd van gedacht.

Op het ogenblik dat de conversatie weer stil valt gaat ze naar de slaapkamer. Ze komt terug met een blauwe map en geeft me aarzelend, zoals een klein meisje dat een slecht rapport afgeeft, een PV van een verklaring die ze aan de politie heeft afgelegd. Ik overloop het snel, het is een klacht tegen mij wegens laster en eerroof. Ik haal mijn schouders op.

- Wat moet ik daarmee?

Leg het op de hoop denk ik en geef het schouderophalend terug. Het is een normale zaak dat als je aangifte doet van zedenfeiten dat de geciteerden  op die manier reageren. In de map zie ik nog een paar handgeschreven vellen en een drietal pagina's uitgeprinte  tekst liggen.

- Mag ik dat ook lezen

- Nee, dat zijn persoonlijke nota's.

Er valt weer een ongemakkelijke stilte. Na een paar minuten zegt ze plots, met een eigenaardige uitdrukking op haar gelaat en terwijl ze zich met haar lichaam in een bocht kronkelt, de vingers in de zakken geperst:

- Ik wil geen sterke vrouw meer zijn.

Ik begrijp niet wat ze daarmee bedoelt. Wil ze mij toch terug, geeft ze nu toe dat ze het toch niet meer alleen aankan in tegenstelling tot wat ze daarnet liet uitschijnen? Het gesprek valt weer stil. Ik drink van mijn koffie.

Het gezeur van de peuters wordt plots onderbroken door de bel. Mabel vliegt naar de voordeur. Een paar tellen later komen twee jonge agenten, een lange magere man en een stoere gedrongen vrouw, de huiskamer binnen. Mabel komt wat onzeker achter hen aan, de handen in elkaar voor zich houdend.

In het Vertrouwenscentrum is het onderhoud kort. De ongeïnteresseerd nagelbijtende sociaal assistent beweert met klem dat er géén misbruik is vastgesteld bij de kinderen.

- De pediater dacht wat anders!

- Welke pediater?

- Die mij naar hier heeft gestuurd.

Hij schokschoudert.

- Laat u verzorgen, hij schudt terug met het hoofd schuin naar achter.

Hij kijkt op zijn horloge, speelt verwondering, staat recht en wijst met de vlakke hand, de palm schuin naar boven gericht, naar de deur als om mij te verzoeken de ruimte te verlaten.

Telefoon van Mabel.

Ze heeft het voorontwerp voor de EOT van de notaris ontvangen en leest het voorstel aan de telefoon.

- Er zijn een aantal dingen die ik wil aanpassen, daarom moeten we er samen naartoe gaan. Bel ik voor een afspraak? Ik heb geen zin om dit uit te stellen.

- Je bent lief.

- Jij bent ook lief.

- Mabeltje, ik ben blij dat wij terug aangenaam kunnen zijn tegen elkaar.

Ze bevestigt per sms.

- Afspraak op 4 okober om 11 h bij de notaris. x

- Ik zal er zijn - zoen

Zou Mabel toch tot inkeer zijn gekomen door het Vertrouwenscentrum of inzien dat haar vrienden een bende opportunisten zijn of erger, die haar laten vallen op het ogenblik dat er problemen opduiken.

Ik regel een ontmoeting diezelfde dag om 9 uur met de sociaal assistent van het Vertrouwenscentrum om eindelijk de conclusies te kennen van hun onderzoeken en analyses.

In een PC-shop laat ik alsnog een back-up maken van de harde schijf van de laptop, alhoewel ik het nog amper nodig acht. De vijandelijkheden lijken voorbij. Ik geef de DVD's in bewaring bij Anne.

Op twee oktober vertrek ik voor dag en dauw in dichte mist met mijn beladen stalen paard noordwaarts. Op de bergpassen zijn er verraderlijke ijzelplekken en er ligt soms al wat sneeuw. Ik breng de nacht door in Hotel Mercure in Chateauroux, precies in de helft van het traject. De tweede dag is de lucht donkergrijs en is er zware regenval van 's ochtends tot 's avonds waardoor het wegdek eerder op een kanaal lijkt. Wanneer ik 's avonds helemaal doorweekt, verkleumd en verkrampt in mijn loods toekom, zie ik dat alles is doorzocht geweest. Elke doos, map of verpakking is opengemaakt. Het enige wat ontbreekt is één van de attesten van de pediater. Het andere ligt, of beter hangt, nog op de plaats waar ik het had verstopt: ik had het onder de onderste legplank gekleefd van een rek. Ik plooi het op en steek het in mijn zak. Ik ga slapen in hotel Terminus.

Sms van Mabel om 23:10.

- Waar ben je?

- Ik kom morgen rond 10h30 thuis. Zoen

- Goed zo.

Anne en ik wandelen met de hond door de wijngaarden. Grote machines kruipen als gigantische insecten langzaam op en af de hellingen tussen de ranken om de rijpe trossen te oogsten die vervolgens in wagentjes worden geladen. Wij smikkelen van de resterende druiven die aan de onderste takken groeien buiten het bereik van de plukmonsters. De perkamenten bladeren van de struiken worden al lichtgeel met bruine stippen. Boven de Pyreneeën schildert de ondergaande zon de wolkenslierten paars, roze en oranje tegen de hemel die indigo blauw kleurt. De poolster en de maan observeren al een tijdje zwijgend de bedrijvigheid.

Anne probeert mijn hand vast te nemen maar ik hou me wat krap. De hond loopt nu als bij toeval voor mijn voeten terwijl hij eerder altijd ver vooruit sprintte om op zoek te gaan naar verloren schapen die terug bij de imaginaire kudde moeten gedreven worden, zijn genetisch ingebakken taak. In gedachten ben ik bij mijn echtscheidingsperikelen maar zwijg. Ik heb nu een gelatenheid over mij. Ik bots telkens tegen muren op en wat ik ook doe, het keert zich tegen mij. De gedachte overvalt mij dat ik er mij misschien moet op voorbereiden vader te worden op afstand: de kinderen in hun eigen sap laten gaarstoven, betalen en zwijgend toekijken. Via gerechtelijke weg ze proberen daar weg te halen is waanzin en andere middelen aanwenden is nog grotere waanzin. Op dit ogenblik lijkt er weinig anders op te zitten dan te berusten. De laatste interactie met Mabel was niet hoopgevend, ze lijkt nog zeer strijdlustig en haar taal lijkt me geïnspireerd door een advocaat. Die "vrienden" die ze er telkens bijhaalt zijn net wat mij het meeste verontrust. Ik heb geen idee wie ze daarmee bedoelt.

In de zak van de winterjas die ik vandaag voor het eerst terug aan heb voel ik de dennenappels die Esclarmonde had opgeraapt tijdens een wandeling in het voorjaar. Dat lijkt me een eeuwigheid geleden. Het komt me voor dat ik toen nog in Sinterklaas geloofde: Mabel en ik wilden scheiden in het belang van de kinderen en wij gingen allemaal een beter leven tegemoet, zo dacht ik. De relatie met Catherine was pril, wij hadden net de eerste maanden samenleven achter ons. Ze had ingezien dat ik niet de onmogelijke mens was om mee te leven zoals de familie onder invloed van Mabel het haar had voorgespiegeld. Ik voelde hoe ze mijn persoonlijkheid waardeerde en zij kreeg een antwoord op de vraag die ze zich haar halve al stelde: kan ik mij aan iemand binden en er mee samenleven. Zo overstegen wij beiden onszelf en leefden wij in de grootst denkbare harmonie. Dikwijls dachten wij op hetzelfde ogenblik aan hetzelfde, zowel voor wat de keuze van het avondmenu betrof als voor de film die wij wilden zien. Wij keken uit om een woonst te kopen waar we in alle comfort de kinderen konden ontvangen en waar zijzelf nog gedeeltelijk haar vrijgezellenbestaan zou kunnen in verder zetten. Het leven lachte ons toe, wij hadden tickets voor een vlucht naar Heraklion en een reservatie voor een city-trip naar Praag later op het jaar. Mabel die wel tien kilo was vermagerd de eerste maand hield zich recht met een cocktail van bloesem extracten van doctor Bach. Ze liet me verstaan dat ze zich over mijn vertrek heen zou zetten en leek in te zien dat het inderdaad beter was voor iedereen. Die ruzies konden niet blijven duren. Ik was blij met mijn besluit en herleefde: mijn lijfgeur was als bij wonder verdampt en de kwalen die sluimerden in mijn lichaam waren op een paar weken tijd opgelost. De kinderen waren rustiger dan tijdens de laatste maanden dat ik er nog woonde. Ik ging koken voor hen telkens Mabel een avondje uitging, soms met on-line hulp van Catherine, en genoot van hun conversaties aan tafel zoals nooit tevoren. Esclarmonde was fier dat ze nu zonder gezeur als een grote meid haar bord kon leeg eten. Ik ontdekte in de twee oudste jonge volwassenen die mij nauw aan het hart lagen en ik voelde mij terug goed in mijn gezin zoals voor die idiote misverstanden zijn intrede deden. Alleen het feit dat Leonardo er weinig was verontrustte mij maar het werd door Mabel geminimaliseerd, net zoals alles wat er mis kon gaan.

Mijn realiteit is nu een vrijgezellenbestaan in een vreemde streek, ver van diegenen die ik hard mis en mij nodig hebben.

Ik ben blij dat Anne er is, ze helpt mij om met de situatie om te gaan, door te luisteren, mij zacht bij te sturen of zoals vandaag enkel met haar aanwezigheid.

In de gîte maken wij samen kip met ratatouille klaar nippend van ons glaasje ijsgekoelde rozé van het domein. Ze probeert mij af te leiden door over de hond, haar paard of de druivenoogst te praten.

Wanneer ik later op avond mee buiten kom om haar naar het appartement te begeleiden worden wij overweldigd door de twinkelende sterrenhemel met vallende sterren. Doe een wens fluistert ze in mijn oor terwijl ze zacht op mijn rug krabt. Ik omhels haar, maar voel geen passie en neem geen initiatief. Ik keer terug naar mijn lege gîte en het kille bed.  

's Nachts komt er een bericht van Catherine:

- Le silence et la distance me protègent dans cette situation incertaine. Bizous doux.