| 's Anderendaags in de voormiddag breek ik binnen in mijn eigen woning, Mabel is er niet, ze doet gewoonlijk de boodschappen op dit ogenblik. Immanuel zit in de zetel met de Playstation te spelen als een automaat. Ik klop op zijn borst: - Ik ben aan het vechten voor u jongen. - Ik weet het. - Die politie-inval gisteren is maar een detail in het geheel. Hij knikt zonder dat er veel betekenis in ligt. Leonardo komt met een holle blik net uit zijn bed: - Wa doede gij hier? Op de keukenkast ligt een bankuittreksel met de debitering van een afhaling van 400 € uit een automaat van Crédit Mutuel op Place Carnot in Carcassonne om 15: 21. Dat is de dag dat ze is teruggekomen, haar vlucht vertrok om 17:30. Er kan maar één reden zijn waarom men vlak voor men terug naar huis vliegt een groot bedrag afhaalt: om het aan de persoon te geven die je naar de luchthaven heeft gebracht; haar terugvlucht was al gereserveerd en betaald. Dus ze maakt schulden om naar dat schoelje te gaan en geeft hem daarbij de helft van haar salaris dat bestemd is om deze maand door te komen! Zij is haar zinnen verloren, zij moet behandeld worden. In alarmtoestand bel ik naar de psychiater die wij samen eerst hebben bezocht. Zijn vrouw komt aan de lijn, haar man is op een congres, ze zal hem proberen te contacteren. Wat later belt hij terug. Ik doe het verhaal over Mabel's buitensporige reacties, de zeer emotionele en bijzonder uitgelaten toestand waarin ze verkeert en uit mijn vrees dat ze de kinderen iets aandoet. Ik geef hem mijn theorie over de oorzaak van haar probleem. - Ik dacht dat ze dat verwerkt had, repliceert hij. Hij kan nu niets doen, hij zal haar maandag contacteren.
|
Posttraumatische shock. 
