Het gebalk van een ezel wekt mij. Vervolgens kraait een gefrustreerde haan een tiental keer in een poging zich alsnog te kwijten van zijn dagtaak.

Voor het eerst in tien dagen heb ik de hele nacht geslapen en het omelet met spek dat door de boerin als onbijt wordt geserveerd smaakt me als nooit tevoren. Dit lijkt het begin van een nieuw leven.

Het bochtig parcours door la Haute Loire, la Lozère, l'Aveyron en le Tarn rolt gezwind onder mijn banden door. Wondermooie dorpen, kerken, kloosters, bergen, valleien, rivieren en bruggen schieten aan mijn oog voorbij zonder dat ik er veel aandacht aan besteed. In La Montagne Noire rij ik het departement van bestemming in: l'Aude. Een bord met de tekst: Vous êtes sur les routes du pays Cathare, beschouw ik als een waarschuwing: dit is allerminst een profaan gebied.

Op de zuiderflank van deze uitlopers van het Massif Central voelt men de warme zilte zeewind die trekt doorheen de vallei van de rivier l'Aude die honderd kilometer oostwaarts in de Middellandse zee stroomt. Van hieruit overziet men de heuvels van Minervois en Corbières en de in nevel gehulde stad Carcassonne met zijn Cité, het gerestaureerde bastion van de Catharenstrijd. Eindeloze wijngaarden met kaarsrechte rijen druivelaars met hier en daar een grijs dorp en een verbindingsweg liggen als een gestreepte lappendeken over de glooiingen. De dubbele bomenrij die het Canal du Midi afzoomt sliert in brede bochten en lange rechte trajecten als een gigantische ritssluiting door het landschap. De horizon wordt geprofileerd door het massief van de Pyreneeën waarop de Canigou als een eenzame wachtpost doorheen de bewegingloze stratuswolken piekt.

Wanneer ik Carcassonne nader staat de zon reeds in een lichtroze naar oranje zwemende lucht laag boven de bergen terwijl in het oosten de schaarse wolkenmassa's paars-rood kleuren.

Vlak voor de stad hou ik halt aan het 17 de eeuwse kanaal waar een bruggetje en sluizen het koffie verkeerd kleurige water beheersen. Op mijn vraag wijst de sluiswachter welwillend de weg naar een domein waar gîtes te huur zijn wat verderop.

Domaine Saint-Pierre de L'Orbiel in Villemoustaussou is een kasteelhoeve met wijndomein waar ook een manège en paardenpension zijn in ondergebracht.  Een deel van de oude stijlvolle stallingen is ingericht als woonruimtes. Na wat onderhandelen met de eigenaar bekom ik de gunstprijs voor de herfstperiode van 400 € per maand voor een ruime en comfortabele ingerichte gîte in de graanschuur.

Bij het uitkleden in de badkamer zie ik voor het eerst sedert lang mijn naakt lichaam in de spiegel. Hier staat een vreemde, angstwekkende man met een grijsvale gelaatskleur, holle blik, zwarte wallen onder de ogen en ingevallen wangen waardoor de mond een eigenaardige uitdrukking heeft. De knokige schouders en ledematen, de zichtbare ribben op de spierloze borstkast en de holte tussen de uitstekende heupbeenderen geven het beeld van een gekraakte, zieke en hulpbehoevende stumperd. De weegschaal geeft me cijfermatig de omvang van de ravage die de turbulenties in mijn lichaam hebben teweeg gebracht. Mijn gewicht dat altijd relatief stabiel was en enkel tijdens de laatste maanden wat was toegenomen door het stressloos en feestelijk leven is tien kilo geslonken. Meer onheilspellende signalen krijg ik onder de overigens sprankelende douche:  mijn steeds alert lid weigert bij manuele sollicitatie elke respons.

Terwijl ik vanop mijn privé terrasje onder een pin parasol, genietend van het kalmerende gekakel van kippen en met de geur van hooi en paarden in de neus, mijn reisindrukken intik op de IBM Thinkpad, wandelt een vrouw met een border collie aan een leiband over het erf.