Wanneer de dame met hond een kwartier later terugkomt kijkt ze expliciet en geïntrigeerd in mijn richting. Ik verwachtte haar en hield nauwgezet met één oog het pad in de gaten dat ze was opgestapt. Ik groet haar uitbundig zoals hier de gewoonte is ook onder vreemden. Ze komt wat aarzelend mijn terrasje opgestapt, ik nodig haar uit erbij te komen zitten.

Met een lach stelt ze zich voor terwijl ze zich neervleit op een stoel.

- Je suis Anne.

De hond is wat opdringerig, stompt met zijn neus een paar keer in haar dij, maar na een paar in volume toenemende sommaties geeft het weerbarstige beest zich gewonnen. Hij draait een keer rond zijn as en gaat opgerold aan haar voeten liggen, de staart onder de neus en met één oog gericht op de argeloze kippen. Met een vertwijfelde blik op het erf vergewist ze zich ervan dat de leiband goed strak is.

Ze heeft een rond gezicht, diep liggende blauwe ogen, een expressieve mond en halflang stijl blond haar in een coupe die het voorhoofd volledig bedekt. Een licht metalen brilletje, dat ze regelmatig nodeloos verder op de neus duwt geeft haar gelaat een strenge uitdrukking. Ze is eerder gespierd dan vrouwelijk, heeft weinig of geen rimpels en geen grijze haaruitgroei. De afgewassen jeans, de versleten blauwe gestreepte wollen pull en groene rubberen laarzen die ze draagt accenturen haar eerder mannelijke allure. Haar leeftijd is moeilijk te schatten, ergens tussen de 40 en 50.

Wij wisselen eerst wat gemeenplaatsen uit over het paradijselijke van de omgeving en vervolgens vertel ik over de goddelijke tip van de sluiswachter die mij naar hier heeft geleid.

Zij woont in een appartement aan het andere einde van de hoeve en werkt als verpleegster in het lokale ziekenhuis. In het pension heeft ze een Ariégeois staan; een paard uit het naburige departement l'Ariège, een streek aan de voet van de Pyreneeën met een te duchten klimaat.

Op de tafel ligt het gedicht van Rudyard Kipling dat ik al twintig jaar als een fetisj op me draag en in moeilijke momenten herlees als handleiding voor het leven. Ik laat het haar zien.

Ze strijkt de plooien van het klein opgevouwen papiertje glad en leest terwijl ze met de duim de tekst volgt en met de lippen de woorden vormt.

If

If you can keep your head when all about you

Are losing theirs and blaming it on you;

If you can trust yourself when all men doubt you,

But make allowance for their doubting too;

If you can wait and not be tired by waiting,

Or, being lied about, don't deal in lies,

Or, being hated, don't give way to hating,

And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;

If you can think - and not make thoughts your aim;

If you can meet with triumph and disaster

And treat those two imposters just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to broken,

And stoop and build 'em up with wornout tools;

If you can make one heap of all your winnings

And risk it on one turn of pitch-and-toss,

And lose, and start again at your beginnings

And never breath a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew

To serve your turn long after they are gone,

And so hold on when there is nothing in you

Except the Will which says to them: "Hold on";

If you can talk with crowds and keep your virtue,

Or walk with kings - nor lose the common touch;

If neither foes nor loving friends can hurt you;

If all men count with you, but none too much;

If you can fill the unforgiving minute

With sixty seconds' worth of distance run -

Yours is the Earth and everything that's in it,

And - which is more - you'll be a Man my son!

Ze vraagt wat sinew en foes betekenen.