Mijn spiegelbeeld geeft me de draagwijdte weer van de crisis.

Ik zit heel diep, heb hulp nodig, maar zoals is gebleken; in nood staat er steeds een reddende engel om de hoek. Het volstaat om open te staan, in verbinding met het universum, om het te zien. Men zendt de signalen uit, de gepaste persoon vangt ze op en biedt hulp.

De restaurant uitbaatster had begrepen dat ik niet de goede instelling had om te rijden en liet daarom haar zaak een uurtje op zijn beloop om zich te wijden aan mijn welzijn met een therapeutische sessie waardoor ze de overdruk in mijn bovenkamer heeft weggenomen en ik weer veilig de weg op kon. De hoeve waar ik da nacht doorbracht, heb ik als bij mirakel gevonden door dat kleine bordje naast de weg dat ik zag opduiken in het donker. Het wonderbaarlijke en betekenisvolle spektakel van de rijzende volle maan in dat idyllische kader, de broodnodige verkwikkende nacht, de haan die zich liet verschalken door een ezel, de boerin die 's ochtends speciaal voor mij een stevig omelet bakte, de sluiswachter die naar me toestapte toen ik stopte om me te oriënteren, deze pittoreske "stal" voor 400 € die precies beantwoordt aan mijn maandbudget dat mijn vrouw mij laat, het kan allemaal geen toeval zijn. Anne en haar hond zijn ook door de voorzienigheid gestuurd. Ik ben op de goede weg.