Ik heb het Vertrouwenscentrum in het thuisland op de hoogte gebracht van mijn vertrek. Het is aan hen nu om mijn gezin te begeleiden. Zijn ze competent? Misschien, is er een alternatief? Nee... Nadat ze de nodige onderzoeken hebben gedaan zullen ze een rapport opstellen dat wij later zullen bespreken. Zij hebben mijn GSM nummer om me te kunnen bereiken wanneer het nodig is.

De tekorten aan suikers in mijn lichaam als gevolg van ondervoeding en vermoeidheid, samen met lichte ontwenningsverschijnselen van de dagelijkse doses witte en rode wijn die ik bij Catherine overvloedig consumeerde brengen wat concentratieproblemen en verwarring met zich mee.

Daarom zal ik de eerste week wat op krachten komen en mijn gedachten ordenen om dan mijn zoektocht aan te vatten naar het kamp van die beroerling.

Doelloos wandel ik door Carcassonne op zoek naar afleiding en menselijk contact. Ik heb geen enkel oriëntatiegevoel noch tijdsbesef en kan de inspanning niet opbrengen om mij te situeren. De ruïnes, monumenten en gebouwen die getuigen van de rijke en bewogen geschiedenis van de stad neem ik emotieloos in mij op. Mijn overlevingsinstinct en gecompromitteerd vaderschap drijven me naar meer fundamentele beslommeringen.

Kriskras doorkruis ik de drukke bochtige straatjes van La Cité, de grote toeristische attractie van de streek dat hoog boven de rivier op een heuvel is gelegen. Tussen de imposante muren van dit twintig eeuwen oude bolwerk putten Franse neringdoeners zich uit in het Engels, Duits en Nederlands om de hordes toeristen die met gigantische Mobilhomes in caravaan zijn toegestroomd te bedienen van regionale gerechten en dranken. Via de Pont Vieux steek ik de bijna droog staande Aude over en wandel het lager gelegen Bastide Saint-Louis binnen, het Carcassonne van de Fransen. Dit stadsgedeelte, gebouwd in de dertiende eeuw na de val van de Catharen, is grotendeels intact gebleven. Het is aangelegd als een ommuurd dambord met smalle rechte straatjes rond een centraal plein: Place Carnot.

De autochtonen zijn blank tot donkerbruin van huidskleur. Ze spreken naast Frans met de typische glijdende lettergrepen ook dikwijls Spaans. Vrouwen lijken hier eerder te dansen dan te stappen en te zingen in plaats van te spreken. Hun doorgaans brede kleding in felle kleuren drapeert bevallig hun vormen maar mijn impotentie houdt de bloedstroom traag en de passie laag.

Ik kan niet laten om de geldautomaat van Crédit Mutuel op het plein waar Mabel de 400 € heeft afgehaald op te zoeken. Het voelt vreemd te weten dat ze twee weken eerder hier op deze plaats stond. Mijn vingers raken de toetsen vier en nul aan. Ik probeer me de scene in te beelden. Ze had een brede paarse rok en een lichtgroen topje aan toen ze thuiskwam, dat was hier dus ook zo. Lachte ze of was ze eerder zakelijk ingesteld? Stond die griezel naast haar met zijn hand open om het geld in ontvangst te nemen of zat hij, zeker van zijn stuk, op één van de vele terrasjes te wachten op zijn fooi? Dit voelt niet goed, een duizeligheid overvalt mij, het koud zweet breekt uit en ik begin te beven. De latente pijn veroorzaakt door brandende blaren die zich op mijn voeten hebben gevormd als gevolg transpiratie en het lange wandelen met ongepast schoeisel snijdt ineens door mijn beenderen. Dit brengt met zich mee dat een sedert enkele dagen sluimerende paranoia de kop opsteekt in de vorm van een waan die zijn voedingsbodem heeft in de recente gebeurtenissen. Ik ben ervan overtuigd dat achter de volgende hoek een cordon politieagenten in gevechtsuitrusting en een colonne geblindeerde oproerwagentjes mij staat op te wachten. Behoedzaam stap ik verder, proberend mijzelf ervan te overtuigen dat het inbeelding is. De zes agenten die op order van weet ik welke lokale godheid mij uit mijn huis hebben gezet mogen in dit land niet opereren. Maar indien men nu met een smoes door mijn echtgenote opgezet een internationaal aanhoudingsmandaat heeft uitgevaardigd ? Deze gedachte wordt zo sterk dat mijn benen verlammen. Ik kijk waanzinnig rond mij, mijn hart klopt alsof ik een sprint gelopen heb en hoor effectief blokkades met prikkeldraad ratelen over kasseien. Op de hoek van de straat is er een apotheek. Ik probeer rustig de verschijnselen te beschrijven die ik voel en veronderstel aan de dame achter de toonbank. Zonder op straat te kijken neemt ze een doosje Sedatif PC Blauw uit het rek en een pakje Compeed. Automatisch scant ze de bar-codes op de verpakkingen en leest luidop het bedrag af van 15, 50 € af dat op de kassa verschijnt.

Met een pilletje onder mijn tong lijkt die paniekaanval te stoppen en kan ik de omstandigheden weer normaal beoordelen. Ik val nu terug op de traditionele denkpatronen: rationeel de mogelijke incidenten voorzien die mij kunnen overkomen.

Dak- en  havelozen zijn hier nadrukkelijker aanwezig in het straatbeeld dan in het land waar ik vandaan kom. Het valt mij op dat doorgaans hun blik geenszins gelaten of verslagen oogt. Waarom ze hier de straten en pleinen bevolken is waarschijnlijk voor elk van hen verschillend, maar geruïneerd worden door een haatdragende ex-vrouw ligt zeker bij de mogelijkheden. Dit lot lijkt mij niet zo ver af. Mabel kan ook mijn bankrekening leegmaken en ze zou met mijn Visa-kaart gekke aankopen kunnen doen. Ze heeft de codes gekregen om haar eerste vlucht te reserveren en te betalen. Op internet kan ze daarmee alles aankopen wat ze maar wil. Dan rest er mij enkel maar die berooiden te vervoegen. Ik maak een praatje met een sjofele man die op de trappen van een fontein resideert en me niet te stug lijkt. Om op alles voorbereid te zijn vraag ik langs mijn neus weg waar hij slaapt. Onder de spoorwegbrug over het kanaal, maar gisterennacht werd hij door politieagenten weggejaagd omwille van de veiligheid. Met een vraagteken op zijn gelaat laat hij mij verstaan dat hij deze nacht er terug zal slapen en dat de trein waarschijnlijk niet zal ontsporen door zijn aanwezigheid.