Tijdens een zwerftocht door Carcassonne trekt een gouden plaat op een statig herenhuis mijn aandacht: "Centre de Radiologie des remparts" staat er in kapitalen op gegraveerd. Mijn hyperactieve hersenen doen mij halt houden. Hier ligt het middel om mijn aanwezigheid onmiskenbaar te bewijzen en de mogelijkheid om in alle sereniteit een tijdje mijn wettelijke verplichtingen te kunnen opschorten totdat de gemoederen aan het thuisfront bedaard zijn. Ik kan moeilijk aan Mabel uitleggen dat ik bang ben dat ze weer een frats zal uithalen, zoals mijn advocaat me liet verstaan.

Mankend meld ik me aan de receptie en neem op verzoek van de dame in witte schort plaats in de wachtzaal. Na een poosje word ik opgeroepen. Ik lieg voor aan de dienstdoende radioloog dat ik mijn voet heb verzwikt bij een wandeling en dat gezien de aanhoudende pijn er waarschijnlijk een gewrichtsband is verrokken of gescheurd in de enkel. Hij neemt zeer omzichtig een aantal röntgenopnames van mijn linkervoet. Op röntgenbeelden is te zien of er eventueel bot is beschadigd, maar men kan niet met zekerheid vaststellen of ligamenten al dan niet beschadigd zijn.

Later geeft men mij de beelden mee en adviseert op consultatie te gaan bij een dokter voor verdere afhandeling.

Nadat ik een kruk en een enkelsteun heb aangeschaft schrijft doktor Abdeljallal mij veertien dagen werkonbekwaamheid voor en drie maal daags twee doses paracetamol tegen de pijn; de rekwisieten en mijn acteerprestatie hebben blijkbaar indruk gemaakt.