| Ik voel mij monter en uitzonderlijk licht omdat mijn list werkt: officieel ben ik het slachtoffer van omstandigheden en kan of mag niets doen. Elke dag hier is een dag vrijheid die me toelaat alles op een rijtje te zetten en mij mentaal voor te bereiden op wat komen zal. Het holle vat dat mijn lichaam was, is terug wat opgevuld door het contemplatieve bestaan en het lekkere eten. De aanvallen van paranoïa zijn onder controle door de pilletjes op basis van valeriaan. Deze morgen viel ik dan toch weer eventjes in de harde realiteit van koele fratsen door een telefoontje van een verwonderde leverancier die me om inlichtingen vroeg. Ze had een telefoon gekregen van Mabel waarbij ze stelde dat ze meer business wilde doen met hen. Wanneer ik Mabel opbelde daarover werd ze razend, ze had met die mensen nooit gesproken, waarom zou ze dat doen, het was weer een verzinsel van mij, net zoals die verdwenen foto's. De contacten met het zogenaamd Vertrouwenscentrum in het thuisland verlopen op zijn zachtst gezegd stroef. De verantwoordelijke sociaal assistent is amper bereikbaar, belt nooit terug en niemand anders mag of kan mij iets meedelen over de vorderingen van hun onderzoeken en over de staat van mijn gezin. Op de hoeve kabbelt het leven rustig op het ritme van het hanegekraai, het af en aan gerij van fiere ruiters op hun statige paarden en de kippen die kakelend op stok gaan. Na mijn verkenningstochten door de stad en de omgeving, waarbij ik mij steeds meer als een autochtoon begin te voelen, eet ik elke avond met Anne. Dikwijls ga ik eerst mee een wandeling maken met hond door de wijngaarden en velden, wat een rustgevende, louterde invloed heeft op mijn gemoed. Anne helpt mij enorm door te luisteren en vooral door mij tegen te houden op het ogenblik dat ik ga doorrazen en voor de vijfde maal herhaal waar ik het de dag voordien al de hele avond heb over gehad. Ze geeft mij raad maar dirigeert mij soms wat te veel naar mijn zin over de boodschappen, de versheidsdatum van het vlees en vooral over mijn drankgebruik: ik begrijp dat ze amper voor zichzelf kookt en zich niet organiseert. - Ecoute-moi mais ne regarde pas ce que je fais! Wij kijken ook naar de digitale foto's en filmpjes van de kinderen die ik op de laptop heb staan die Mabel niet heeft kunnen vernietigen. Ze vindt dat Esclarmonde op mij lijkt. Dat is de eerste keer dat iemand zegt dat één van mijn kinderen op mij lijkt. Soms raakt haar hand toevallig de mijne. Ik laat haar verstaan dat zij geen plannen moet maken met mij. Op een bepaald ogenblik zal ik verdwijnen. Morgen ga ik op zoek naar het nest van die demon.
|
Een twistappel gekloven. 
