De adrenaline die door mijn lichaam gutst geeft me moed en vechtlust. Gedaan met comedie en verstoppertje te spelen. Op de man af gaan en pertinente vragen stellen, dat moet er gebeuren, indien ik zekerheid wil hebben. Ik maak rechtsomkeer, stap kordaat het grote terras over en ga de reusachtige houten tipi binnen waar de stemmen vandaan kwamen.

De octogonale vorm van de ruimte is behouden in de vloerbedekking. Lichte eiken houten planken vormen een spinnewebvormig patroon met in het midden een klein podium waarop een aantal aarden potten met olie en kaarsen staan. Er hangt een indringende wierookgeur. De lichtinval door de punt in plexiplas is subliem. De zon projecteert op de vloer een complexe geometrische lichtvlek met wonderbaarlijke regenboogkleuren aan de randen.

Een oudere vrouw met wit haar in een dotje opgebonden veegt de vloer, de dame in het oranje die daarnet aan het meer zweefde staat erbij in vervoering alsof ze een mirakel ziet gebeuren. Ze spreken Nederlands, de oudere met een zachte g, de andere met een duidelijk Utrechts accent.

De oudste vrouw komt me tegemoet.

- Kan ik eventjes de baas spreken?

Ze gaat naar buiten en roept een paar keer ‘Jean-Pierre'.

Onderussen maak ik kennis met de roodharige dame en laat verstaan dat ik haar daarnet aan het meer heb gezien.

- Hoe kom je dan hier terecht? Vraagt ze. Terwijl ze me lang en indringend aankijkt lacht ze beaat het rijtje implantaten bloot waarop bovenaan een randje zwart residu zichtbaar is dat door terugtrekkend tandvlees is achtergelaten.

- Via de burgemeester antwoord ik.

- U had het ook aan aan mij kunnen fraache!  Laat ze me verstaan alsof het de evidentie zelf is.  Opnieuw demonstreert ze omstandig haar paradontale aandoeningen.

De oudere dame komt terug.

- Mijne man zal seffens komen, wagt eh beetje.

Een paar seconden later komt iemand aangelopen die meer weg heeft van een tuinier dan van een manager van een New Age resort. Hij draagt een bruine broek en blauwe pull met rolkraag, is normaal gebouwd en heeft geen gek geschoren baardfiguren of een extravagant kapsel waar hij zijn hele persoonlijkheid dient aan op te hangen. Hij wrijft wat aarde van zijn handen af en steekt me zijn pols toe.

- Ik dacht dat er telefoon was, zegt hij terloops tegen zijn vrouw.

HIj kijkt me vragend aan.

- Waarvoor is het?

- Mijn echtgenote is hier twee keer geweest deze zomer. Toen ze thuiskwam zijn er vreselijke zaken gebeurd met de kinderen. Ik zou graag weten wat de aanleiding was.

- Wie is uw echtgenote?

- Mabel.

Hij denkt na, vertwijfeld tuit hij de onderlip terwijl hij het hoofd schudt.

- Ken ik niet.

- Mabel Quivenis, zij had een affaire met Geert, uw assistent.

- Welke assistent, Geert Dubois?

- Gijsbrecht.

- Hier zijn zoveel Geerts geweest.

- En wat is er gebeurd met uw kinderen? 

- Dat maakt nu niet veel uit, ik wil weten wat hier is voorgevallen.

Kordaat, nu.

- Ik weet van niets.

Ik dring aan, maar hij blijft halsstarrig ontkennen dat Mabel hier is geweest.