| Wanneer ik 's avonds op het terras aan mijn woonst de indrukken van de gebeurtenissen overloop om een nieuw actieplan op te stellen draaft een paard het erf op. Het is Anne op haar geblokte mooi geborstelde zwarte Ariégeois. Voor de laatste honderd meter geeft ze het beest nog eens extra de sporen vooraleer ze stapvoets de stallingen aan de overkant binnen rijdt. Mijn blik wordt aangetrokken door de glimmende hoefijzers die oplichten in de avondzon en het wolkje stof dat opstijgt uit de afdrukken van de hoeven in de mulle droge grond. De geur van het bezweet afgejakkerde dier, het gesnuif en het zich verwijderende hoefgetrappel roepen herinneringen op aan een kommerloze jeugd toen ik tijdens vakanties in de omgeving van maneges rondfietste om jonge amazones gade te slaan. De nacht verheldert en neuronen zoeken met de snelheid van het licht de juiste verbanden. Tijdens een droom over dravende paarden word ik plots wakker. In de eerste sms die Mabel had gestuurd stond dat ze gewekt werd door hoefgetrappel. Die hele bedoening ligt midden in een dicht dennenbos waar men amper te voet door kan! Daar kunnen geen paarden draven en in die weide staan enkel koeien. Ook zijn die eigenaars niet van Antwerpen, die vrouw heeft een zee-accent en die man spreekt geen dialect. Ze is dààr niet geweest.
|
Sterren en rituelen. 
