Ik weet niet of ik dit geruststellend of nog meer verontrustend moet vinden. Het gaat er niet over waar ze is geweest, maar wat er is gebeurd waardoor ze in die toestand was toen ze thuiskwam.

Het ligt inderdaad niet in de aard van Mabel om met die kleurrijke fauna uitvoerig en uitbundig de hemellichamen te aanbidden opdat de elementen toch maar voldoende voedsel op haar bord zouden scheppen; ze bedient zich liever zelf. En die rituele offers of sacrale dansen zijn zeker te vermoeiend voor dat tamme koppel dat haar op sleeptouw heeft genomen. Hun vakantie bestaat erin om van 's ochtends tot 's avonds aan een zwembad in de zon te liggen terwijl ze naar het verfrissende water kijken. Ze maken zich niet nat, want dan moeten ze zich ook afdrogen. Mabel smachtte vooral naar menselijk contact en een beetje seks. Het zou me ook verwonderen dat een verlicht heraut haar zou kunnen boeien met gezwam over karma, rebirth of sensitive gestalt massage. Ze had het over huizenhoge clichés en dat discours kan bezwaarlijk als dusdanig gecatalogeerd worden.

Ik moet verder zoeken naar een lokatie die beantwoordt aan de herkenningspunten die ze opgaf. De andere meren in het noorden liggen minstens tien kilometer verder, wat uitsluit dat ze van daar als onervaren wandelaarster naar Carcasonne zou zijn gestapt, zelfs indien ze werd teruggebracht met een auto.

Acht kilometer ten zuiden van Carcassonne vlakbij het dorpje Couffoulens is op de kaart een klein blauw stipje te zien. Het heeft maar een paar millimeter doorsnede wat betekent dat dit in realiteit een uit de kluiten gewassen visvijver is. Dat is de enige plek waar water is vanwaar ze naar Carcassonne zou kunnen gewandeld hebben.

Toch enigszins opgelucht tuf ik met mijn Teutoonse asfalthengst richting Limoux via de ringweg rond de stad. Industriezones, Intermarché en een Mac Donald's restaurant boorden de zesvaks baan af. Bij de afslag naar de D118 gaat de agglomeratie over in eindeloze glooiende zonnebloemvelden waarin grote landbouwexploitaties met metalen silo's het zicht ontsieren. Een paar kilometer verder staat aan een verlaten, verroest benzinestation een klein houten pijltje dat naar links wijst met opschrift La Cal.