De psychiater zucht eens diep en streelt vervolgens lang zijn baard  tussen wijsvinger en duim, elleboog op de tafel, in gedachten verzonken met zijn ogen gericht op een punt op de muur schuin achter mij.

Alsof hij zich verplicht voelt het woord te nemen laat hij een mijmerend ‘Je vois' horen. Die woorden geven niet de werkelijkheid weer, want zijn houding geeft aan dat hij het niet ziet. Ik hoop een determinerend signaal te vinden in zijn lichaamstaal dat mij aangeeft welke kant het uitgaat, maar hij straalt enkel een grote vertwijfeling uit.

Ik hou mijn adem in, mijn hart bonkt in mijn keel en wacht ongeduldig op wat er nu staat te gebeuren. Gelooft hij hen, gelooft hij mij? Ik heb er nog nooit een halve seconde aan gedacht uit dit leven te stappen, dat zal hij ondertussen misschien wel al gemerkt hebben. Ik heb er geen idee van hoe iemand zich gedraagt vooraleer hij zijn bestaan vrijwillig beëindigt, maar ik veronderstel dat die man geen grapjes maakt over de fysieke gelijkenis tussen een goedmoedige bewakingsagent en een sportieve psychiater. Ik overloop ook snel de gestelde vragen en mijn antwoorden. Indien ik Mabel één mep had verkocht op die 25 jaar samenzijn, dan had ik het wat moeilijker gehad om categoriek 'nee nooit' te antwoorden op de vraag of ik mijn vrouw en kinderen sla. Dat de onkunde van mijn vroegere huisdokter mij nu misschien fataal zou zijn geworden indien ik haar raad had opgevolgd, is dan weer een bevestiging van het feit dat mijn gevoel juist was. Ik had geen zin in medicatie, heb haar toen laten verstaan dat ik sceptisch ben voor chemische modificatie van natuurlijke lichaamsprocessen en nu weet ik waarom. Indien het nemen van antidepressiva een obligate passage is op weg naar de zelfgekozen definitieve verlossing van het aards lijden, dan is het een geruststellende gedachte dat ik daar nog lang niet aan toe ben.  En de stelling over mijn waanzin volgens die Vertrouwensrakkers zal wel te maken hebben met het feit dat ze hun kar gekeerd hebben in verband met mijn vorige aangifte. Het verleden moet gewist worden en de getuigen geëlimineerd om de werkelijkheid te conformeren aan het beeld dat de instellingen willen ophangen van onze samenleving in het algemeen en zeker op het gebied van deze sulfureuse materie die de politiediensten van deze staat tot op het einde van de geschiedenis in discrediet heeft gebracht bij de wereldbevolking. Ik kan mij levendig inbeelden dat indien het gerecht verder zou zijn gegaan om de waarachtigheid van mijn verklaringen over mijn waarnemingen te onderzoeken, en er op die manier dan ook ruchtbaarheid aan hebben gegeven, het zeer verstorend zou werken op de rust die sedert een paar jaar terug in het land heerst op dat vlak. Rust is belangrijker dan gerechtigheid of misdaadbestrijding voor de ordediensten. Hoe heb ik dat ooit anders kunnen zien?