Plots onderbreekt de psychiater mijn gedachtenstroom door de hoorn van de telefoon te nemen.

- Je vais leur téléphoner. ( Ik zal hen bellen) .

Hij draait het nummer dat op het papier staat en vraagt naar le docteur Westvlam.

Het duurt een paar tellen vooraleer de standaardiste hem doorverbindt. Mijn hart gaat te keer als nooit tevoren, het ogenblik van de waarheid nadert, hij zal binnen enkele minuten zijn verdict vellen. De doctor heeft zich amper voorgesteld aan de persoon die aan het toestel komt of er volgt een voor mij hoorbare maar onverstaanbare ononderbroken beuzelarij van iemand met een nasale stem. Hij produceert lange slepende klanken met veel lange euh's ertussen, als om te beletten dat de gesprekspartner hem zou onderbreken. De zeer frequent terugkomende uitdrukking ‘comment dirais-jeuh?' (hoe zal ik het zeggeun?) uitgesproken met een zware rollende r, kan ik wel duidelijk onderscheiden in de eentonige klankenstroom. Het is duidelijk iemand die zichzelf graag hoort en zich belangrijk vindt, maar woorden te kort komt om zijn verhaal in te kleden. Terwijl de psychiater luistert spreekt zijn ernstige gezicht duidelijke taal. Zijn blik is nu star, zijn mond gaat lichtjes open, hij bekijkt me een fractie van een seconde steels, voelt zich betrapt, richt zijn ogen nu op het papier en begint nota's te nemen als om zijn misstapje te compenseren. Ik voel wat er gezegd wordt, mijn bloed begint te koken, ik stik, sta recht, trek mijn jas uit en gooi hem op bed. Ik loop rond in het kleine kamertje, sla mijn handen in de lucht, vloek. Dit lijkt verkeerd te gaan. Angst mobiliseert alle neuronen onder mijn schedeldak wat mij een reeks nieuwe heldere inzichten oplevert. Ineens komen alle reacties van Mabel mij terug voor de geest met de precieze situering in zijn context en zie de oorzakelijke verbanden met andere feiten, gedragingen, uitlatingen en omstandigheden.