E-mail van Mabel op het werk. 

Aan: Guillaume de Montségur
 

Dag Bol,

Het is ongelooflijk pijnlijk te moeten vernemen van anderen wat je doet. Je domicilie is daar nu, je werkt daar voor een immobiliënkantoor enz...
Wat ben ik nog ? Niets ? !
Waarom kan je mij dat niet zeggen ? Waarom praat je niet meer tegen mij ?
Dat zijn toch heel belangrijke dingen die ons beide aangaan ? Wat ben ik nog voor je ? Minder dan niets ? !
Het is weer zondag, een triestige dag en ik ben depressief door dit alles. Je hebt precies gezworen een jaar geleden om mij heel erg pijn te doen en dat lukt je. Besef je dat niet ?
Ben je nog van plan om af te komen ? De post stapelt zich op en er zijn aangetekende brieven in het postkantoor. Als je komt mag je hier slapen, dit is je thuis, je hoeft niet op hotel. Ik wil je eens vasthouden, je geur opsnuiven, met je praten, dat is alles. Voor de rest doe ik niets, zal ik niets ondernemen, dat beloof ik. Ik wil weten hoe het verder moet met ons.

Esclarmonde heeft ook haar papa nodig. Hoe langer je weg blijft hoe moeilijker die relatie met haar zal worden, ze is kompleet van je aan het vervreemden. Zij zal nooit naar je toe willen komen met de vakanties. Je kan haar tot zoiets niet dwingen.

Ik voel me zo eenzaam en heb maar één wens, dat het weer goed komt tussen ons, maar daar moet aan gewerkt worden. Wat zijn je plannen ? Wanneer gaan we eens praten over ons  leven? Ik zit met een heleboel vragen en het is onmenselijk zoals jij mij behandeld.
Ik wil samen met je ergens anders wonen, niet te ver van hier om de kinderen niet uit hun sociaal leven te halen en om niet alles achter hoeven te laten waar ik aan gehecht ben. Waar ben jij aan gehecht ? Je kinderen toch ? Hoe kan je nu toch zo ver van hen zijn en ze zo weinig zien ? Dat begrijp ik niet.

Geef antwoord AUB en praat met mij in levende lijve en zeg me hoe het verder moet, die onzekerheid is verschrikkelijk.
Wees eens vriendelijk en toon je zachte kant, want die heb je.

Ik dacht dat mijn liefde voor je voorbij was deze zomer, maar nu weet ik dat het niet zo is. Ik geef nog ontzettend veel om je en wil nog altijd verder met je, hoe eigenaardig dat het ook mag klinken. Ik wil me wel niet meer plooien naar al je grillen, we zijn met 2 en we moeten samen hier uit zien te komen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, dat besef ik, maar ik weet nu wat ik waard ben en wat ik wil. Ik ben zelfstandiger dan ooit en zal geen dingen meer doen waar ik niet achter sta en mezelf wegcijferen.
Kus

Mabel.